dagboek van kleine en grote bewustwordingen: okselhaar

Sinds een paar maanden scheer ik mijn oksels niet meer. Een paar sprietjes hier en daar verschenen de eerste paar weken op het stukje vel onder mijn oksel. Bij andere mensen vond ik dat altijd best aantrekkelijk, en bij mezelf vond ik het stiekem ook best leuk.

Maar de dagen volgden, en ook het bosje onder mijn oksel groeide gestaag voort. Nu begon ik het ongemakkelijk te vinden. Ik heb een dikke bos haar op mijn hoofd, dus echt gek dat de haren daar ook erg prominent aanwezig waren, was het niet. Het werden niet zomaar lange haren, het werden op zichzelf staande plukjes, een paar onder iedere arm. Ik werd de waarnemer van een gevoel wat ik zo lang had weggestopt; ik voelde me minder vrouwelijk. Ik vroeg me af, of voor mij geschoren oksels dan gelijk stonden aan vrouwelijkheid, en ongeschoren oksels dan automatisch met niet-vrouwelijk of mannelijk. Een podcast-aflevering over lichaamshaar leerde mij dat dit idee afstamt van de tijd dat Darwin ‘The Origin of Species uitbracht. Vanaf toen werd lichaamsbeharing gezien als dierlijk en dus als onrein. Ook de jaren erna bleven geschoren oksels de norm, al vertellen reclames je nu niet meer dat je een beest bent als je de paar onschuldige haartjes onder je oksel wegscheert, maar dat je daarmee ‘de godin in jezelf ontwaakt’ aldus Venus, een scheermesjesfabrikant. Ik besloot naar mijn lichaam te willen kijken als een op zichzelf staand object, mijn eigen lichaam, waarvan ik me telkens wou afvragen of de keuzes omtrent de verzorging en opmaak ervan wel echt van mijzelf komen, en ik deze veranderingen niet aanbreng omwille van een sociale en culturele druk, die ik onbewust wel voelde, maar tot nu toe niet aan toe wou geven. Het bosje haar onder mijn oksel, hoe klein het ook lijkt, en hoe verstopt het ook nog is, vanwege koude winters en warme truien, voelt nu als een kleine revolutie in mijzelf, waar ik af en toe ‘s avonds of ‘s ochtends door een vluchtige blik in de spiegel aan herinnerd wordt.

(Het feit dat ik dit best spannend vond om te posten, vooral omdat ik bang was dat anderen me ‘vies’ of ‘raar’ zouden vinden zegt genoeg denk ik. Pas goed op je lichaam en doe er alleen mee wat jij echt wilt <3)

Liefs

2 thoughts on “dagboek van kleine en grote bewustwordingen: okselhaar

  1. Tof dat je hier over schrijft! Ik heb geen probleem met okselhaar en moet zeggen dat ik het er soms ook wel ‘mooi’ uit vind zien. Ik scheer dat van mij weg maar niet heel consequent eigenlijk. Soms om de dag, soms om de week. Ik heb altijd het gevoel dat als je er voor uit komt dat het okΓ© is om het te hebben, dat mensen je dan gaan “afstraffen” als je het toch een keer scheert (of omgekeerd natuurlijk). Vooral gewoon doen waar je zin in hebt!

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *