Boeken van maart: De Beauvoir, Nabokov, Kafka

In de tijd dat ik niet studeer, lees ik graag een boek. Afgelopen maand en momenteel heb ik helaas niet veel tijd gehad om te lezen, (een van de boeken las ik in februari) en ik verlang steeds meer naar de dagen dat het warm genoeg is om de hangmat buiten op te hangen, en mezelf en mijn boek daarin te deponeren, en zo uren te vertoeven. Gelukkig duurt dat niet lang meer.

Simone de Beauvoir – Bloed van Anderen

Iedereen is verantwoordelijk voor alles tegenover iedereen. –  Dostojevski

Ik merk dat ik steeds weer een boek van haar erbij pak. Ik had er al twee van haar gelezen, en dit markeert mijn derde boek. Dit was een minder bekend boek van haar en ik moet zeggen dat ik dit boek slecht begreep, de plotse perspectiefwisselingen maakten het voor mij moeilijk om te volgen. Desondanks ben ik wel blij dat ik het gelezen heb, hoe meer je van een auteur leest, hoe meer je ook een algeheel idee krijgt van iemands schrijfstijl. Het verhaal speelt zich af in de Tweede Wereldoorlog, Jean Blomart groeit op in een gezin van de burgerij, maar voegt zich bij het verzet. van de arbeidersvereniging. Door zijn opvoeding en achtergrond twijfelt hij aan de juistheid van ‘het doel heiligt de middelen’. Ondertussen kan Helene niet kiezen tussen haar verloofde Paul en Jean, die haar uiteindelijk op een verzetsmissie stuurt die haar fataal wordt. Jean voelt zich schuldig en verantwoordelijk, tegenover Helene en de wereld, maar in hoeverre kloppen zijn gevoelens?

‘Ik kon voor mezelf geen rechtvaardig lot opbouwen in een onrechtvaardige wereld; ik wilde gerechtigheid. Voor wie wilde ik dat? Voor de anderen of voor mij? Jij hebt het me ooit hartstochtelijk toegevoegd: iedereen vecht altijd voor zichzelf. Ik vocht tegen de wroeging en de schuld, de schuld dat ik bestond, mijn schuld’  pg 31

Ik vond het citaat van Dostojovski goed bij het boek passen, iets wat ik vaker bij haar boeken zie, en nadat ik het uit had, heb ik nog veel nagedacht over de mate waarin ik verantwoordelijk ben voor anderen, en de wereld. We denken vaak van niet, maar eigenlijk zijn we met zijn allen constant bezig met de wereld te herscheppen en opnieuw te creëren. Allemaal hebben we idealen, die met de tijd mee veranderen, en zo kan het ook niet anders dat de wereld van ons daarin meegaat.

Ik hou van haar boeken, omdat ze de grenzen van een normale roman overstijgen. Veel meer dan dat je een verhaal leest lees je gedachtes, motieven, opgeborgen in mooi geformuleerde zinnen wachtend tot de lezer het leest, onderstreept, het tot zich door laat dringen en misschien koppelt aan eigen gedachtes, manieren, waarop wij ons eigen leven zin geven. Misschien met de bedoeling om deze aan te vullen, of om van zich af te werpen, maar op z’n minst om over na te denken. En hopelijk later nog eens aan te denken. Want denken doet een mens goed.


 

Vladimir Nabokov – Lolita 

‘Lolita, mijn levenslicht, mijn lendevuur. Mijn zonde, mijn ziel, Lo-lie-ta; de tongpunt daalt drie treden het gehemelte af en tikt bij drie tegen de tanden. Lo. Lie. Ta. Ze was Lo, gewoon La, als ze met haar één meter vijftig ‘s ochtends met één sok aan stond. Ze was Lola in een lange broek. Ze was Dolly op school. Ze was Dolores als ze ergens haar naam onder zette. Maar in mijn armen was ze altijd Lolita.,,

Dit boek deed me minder dan ik verwacht had. Misschien kwam het omdat ik er erg hoge verwachtingen van had, het is een boek dat door vele beschouwt wordt als een van de besten ooit geschreven. Het boek gaat over Humbert Humbert, literatuurwetenschapper, die in de zomer bij een gezin intrekt om daar te wonen en te werken, en daar de jonge Dolores Haze ontmoet. Hij is meteen ondersteboven van haar, en het boek is gevuld met pagina-lange beschrijvingen van de speelse verschijning. Ondanks dat Humbert een pedofiel is, en later ook pedoseksueel, begin je, ook al staat het je misschien intern tegen, wel sympathie op te bouwen voor hem. Later las het voor mij bijna als een soort liefdessprookje, tot dat ik hier en daar het woord ‘verkrachting’ midden in een zin zag staat en ik er me weer besefte dat het alles behalve een liefdessprookje is. Desondanks drong het allemaal niet helemaal tot me door, misschien heb ik hier en daar wat essentiële elementen gemist. Wellicht lees ik het in de toekomst nog een keer in de originele Engelse taal, en moet ik mijn mening. die ik nu neergepend heb, herzien.

(PS: voor de grap, kijk eens hoe mijn plaatje verschilt van deze versie die ik las)


Franz Kafka – De Gedaanteverwisseling

”Opvallend vond Gregor dat je boven alle verschillende eetgeluiden uit telkens weer hun kauwende kiezen hoorde, alsof daarmee aan Gregor duidelijk moest worden gemaakt dat je tanden nodig hebt om te eten en dat je ook met de mooiste tandeloze kaken niets kunt beginnen.,,

Ik vond dit het beste boek dat ik in maart heb gelezen. Het is een kort verhaal, maar dat doet niet af aan de kracht ervan. Het begint met het ontwaken van Gregor Samsa, die zich verslapen heeft, en door krijgt dat hij in zijn slaap in een reusachtig beest is veranderd. Hij kan moeilijk wennen aan zijn nieuwe lichaam, het duurt een poos voordat hij de deur van zijn slaapkamer open krijgt, terwijl buiten zijn ouders zijn werkgever, die naar zijn huis is gekomen, geruststellen met dat hij zich anders nooit verslaapt. Het hele boek door blijft Gregor het mega-insect, en probeert zijn familie aan hem te wennen, maar nog meer probeert Gregor aan zijn nieuwe gedaante te wennen. Met het verlopen van het verhaal dringt ook het besef door dat hij steeds meer vereenzaamt doordat hij anders is en niet kan praten.

Ik was best huiverig voor het lezen van Kafka, ik had gelezen dat zijn boeken moeilijk door heen te komen waren en zelfs saai. Dit boek bewees voor mij het tegendeel. Kafka maakt veel gebruik van korte zinnen, misschien met als functie om de simpliciteit van het verhaal weer te geven. Want eigenlijk is het een erg gewoon verhaal en setting, afgezien van het absurde element dat eraan toegevegd is.. Ik vond het in ieder geval een goed boek en het zette me ook aan het denken/fantaseren. Want wat zou er gebeuren als je morgen wakker wordt en je jezelf nog wel bent, maar je lichaam drastisch veranderd is?


Ik lees momenteel

  • Kazuo Ishiguro – Never Let Me Go: deze heb ik bijna uit, en vond ik erg mooi tot nu toe. Het verhaal gaat over een vrouw die terugblikt op haar jeugd in op een geïsoleerde school. Het was wel even wennen om weer in het Engels te lezen, aangezien ik het grootste gedeelte van mijn boeken in het Nederlands lees (en heel soms Duits) Ik had toen ik begon alleen niet door dat er zo veel science-fiction elementen in zouden zitten, en dat het boek vol zit met veel (voor de lezer) onduidelijkheden
  • Frank Close – Niets:dit non-fictie boek gaat over wat er gebeurt als je alles weghaalt, en er niets overblijft. Het boek zou zowel filosofie als natuurkunde behandelen, maar het lijkt erop dat het meer natuurkundig is. Ik was nooit zo’n ster in natuurkunde, waardoor ik steeds in kleine stukjes lees, en dat even laat bezinken. Desalniettemin wel een interessant boek.
  • Sylvia PlathNa lang twijfelen begon ik aan dit boek, ik luister het als luisterboek. Ik ben pas net begonnen, maar ik heb nu al opgemerkt dat de beschrijvende schrijfstijl van Plath, en de manier waarop het vooral op één personage gecentreerd, en je al haar gedachtes volgt, me heel erg bevalt.

Wat heb jij gelezen? En, ik merk dat mijn recensies langer worden, vinden jullie het fijner om in een blogpost over één boek te lezen, of juist een verzameling aan boeken?

6 thoughts on “Boeken van maart: De Beauvoir, Nabokov, Kafka

  1. Je schrijft echt heel fijn! En mooie en goede boeken heb je gelezen, ik ben benieuwd naar Simone de Beauvoir omdat je zo enthousiast over haar bent :). Ik ben de laatste tijd veel aan het lezen van Griet op de Beeck, heel mooi!

  2. Fijne reviews. Ik vind het juist fijn meer in 1 artikel. Als je 1 boek in een artikel zou reviewen en die titel spreekt me niet aan zou ik meteen het hele artikel niet lezen denk ik.
    Momenteel ben ikzelf de Blanke Masai aan het lezen, erg interessant en fascinerend boek tot nu toe. Zeker omdat mijn schoonzusje naar Ghana is verhuisd en veel van haar verhalen herkenbaar voorkomen met de cultuur zoals deze in het boek wordt beschreven.

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *