over de dagen, en zij die zich al in het verleden bevinden

De dagen gaan langzaam, maar gestaag, en ondertussen komt de grote eindproef, het examen steeds dichterbij. Mijn bureau lag bezaaid met papiertjes, woordenboeken en proefexamens, en ik heb het net een beetje opgeruimd. Ik heb een paar oude notitieboeken opengeslagen, ter inspiratie, omdat ik het tijd achtte om weer eens iets te schrijven voor op dit stukje internet.

Het is niet alsof ik niet genoeg ideeΓ«n heb. Het is alleen dat zij die er wel zijn, meer tijd kosten, wat nu niet voor handen is. Ik denk veel na over een groter project waar ik in de vakantie aan wil beginnen, en het liefst wil ik het vastpakken uitwerken en weer verder gaan.Ik ben altijd best eigenwijs, en doe graag waar ik zin in heb. In de normale gang van zaken was ik er ondertussen allang hals over kop aan begonnen. Dat daar nu niet echt de ruimte voor is maakt me licht onrustig. Het voelt soms zo alsof ik stilsta, terwijl ik juist constant wil groeien, leren en in beweging wil zijn.Β  Dat wil nu niet, en dat moet ik accepteren. In mijn hoofd ben ik soms al wel in de toekomst, maar die toekomst is niet de toekomst die ik wil als ik deze laatste weken niet nog even door blijf zetten. Al heeft alles ook zijn voordelen hoor, ik heb weinig schooluren meer, waardoor ik mijn dagen meer zelf indeel, en dat doet mij altijd wel goed.

 

ging ik naar het Dominicanenklooster in Zwolle met een vriend, waarmee ik ingestemd had omdat er een mooie studeerkamer scheen te zijn, gevuld met boeken. Als je het gebouw aan de achterkant binnenkomt, kun je in de gang een trap omhoog, en als je dan de eerste deur links neemt kom je in de kleine kloosterbibliotheek, met muren tot aan het plafond gevuld met boeken. Er is iets aan kamers gevuld met boeken, wat me op mijn gemak stelt. Daarna groeit het besef dat ik al die boeken onmogelijk in een mensenleven zou kunnen proppen, iets wat ik vroeger nog voor mogelijk hield.Β  Daarna besloten we nog wat rond te zwerven, het is namelijk een erg groot gebouw, tot we op gegeven moment in een plek kwamen, waarvan ik niet zeker wist of we er wel mochten zijn, het zag er uit als een vergaderzaal, en hij begon piano te spelen, en soms heb je van die momenten dat je denkt dat je je in een film bevindt, en dit was er zo eentje.

Ik dronk ook nog thee bij Espressobar Maling, op de bovenverdieping, aan een tafel met een laatje. Vroeger hadden wij ook precies zo’n tafel met laatje en daar zaten altijd heel veel sleutels in, van ons eigen huis, de garage, en leensleutels van de huizen links en rechts van die van ons. Ik heb altijd de onbeleefde gewoonte om, als ik in een publieke ruimte ben, in de laatjes van tafels te kijken of er ook daadwerkelijk iets inzit, of dat de opbergdelen van de meubelstukken alleen maar als sierstuk fungeren. Het is dan wel aangekleed als woonkamer, maar het is het toch nooit helemaal, omdat er niet echt mensen in wonen, en er elke dag weer andere mensen hun billen warmen aan het meubilair. Ik deed het laatje open, en ik was erg blij dat ik dat deed, want ik vond vellen gelinieerd papier volgeschreven met stukjes tekst van mensen die op een dag op dezelfde plek zaten, en misschien ook wel muntthee dronken, net als ik op dat precieze moment deed. Dit trof ik aan, en vond ik erg mooi:

22-05-17

Vandaag ruikt het naar zomer. We eten ons misselijk aan vrijheid en koekjes. Een dichter zei; geluk is een moment dat een eeuwigheid wil zijn. Vandaag is zo’n dag. Veel geluk

PS: een deel van deze blogpost heb ik omgetoverd tot verhaal, waarmee ik meedoe aan een schrijfwedstrijd. Je zou me een enorm plezier doen door op mijn verhaal te stemmen, klik daarvoor HIER

Veel liefs,

Inge

13 thoughts on “over de dagen, en zij die zich al in het verleden bevinden

  1. fijn fijn Inge! Ik moest even glimlachen toen je Maling noemde want de enige keer dat ik in de binnenstad van Zwolle was op een solo-expeditie heb ik daar ook koffie gedronken en ik vond het echt een heel leuke zaak. Dat briefje heb ik helaas niet geschreven, maar wish I did. Dat soort dingen kunnen mijn dag ook echt direct goed maken, gewoon het idee van anonieme tastbare herinneringen, van met elkaar verwoven levens op andere tijden maar op dezelfde plek.
    Ik herken je ‘ik wil meer maar heb juist het gevoel dat ik stilsta omdat ik zoveel moet doen’-gevoel somehow ook heel goed van sommige periodes in mijn leven. Vond dat oprecht lastig omdat het mijn levenslust soms een beetje weghaalde en ik het idee had dat ik er zelf niets aan kon veranderen, vooral als zo’n periode van drukte lang aanhield, maar (hoe clichΓ©) het idee dat het ooit weer stopt – en dat je dan trots op jezelf kan zijn – helpt echt. ‘Voor alles wat gebeurt is er een uur, een tijd voor alles wat er is onder de hemel.’ Succes met de laatste loodjes πŸ™‚

  2. “soms heb je van die momenten dat je denkt dat je je in een film bevindt, en dit was er zo eentje.” > dat is altijd zo mooi om mee te maken. Je beschrijving klinkt ook echt als een film πŸ™‚

    Succes met leren!

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *