27.06.18

Ik had grootse plannen over hoe ik wellicht wel twee keer per week iets hierop kon plaatsen, maar als de dagen dan eenmaal daar zijn, verloopt het onverwachts, toch anders. De afgelopen weken had ik een aantal examenfeestjes, het was erg leuk en fijn om mijn klasgenoten nog eens terug te zien in een niet-schoolse stemming, en ik besloot nog een herkansing te doen (ik ben wel geslaagd hoor, maar wou van een 5 nog een 6 maken) waarvan ik vrijdag de uitslag krijg. Sinds een paar dagen is het wat rustiger, en heb ik wat tijd om te experimenteren met het een en het ander, waar ik ook weer erg van kan genieten, want in mijn nog schoolse bestaan was daar niet altijd veel tijd voor.

Ik voelde me vaak erg gevangen in dat leven van naar school gaan, thuis huiswerk maken, en in het weekend thuiszitten, en af en toe iets te tekenen of schrijven. Ik merkte aan alles dat ik veranderde, groeide in mijn opvattingen en gedachtes, en dat ik ook toe was aan verandering van omgeving, nieuwe mensen, nieuwe stof, nieuwe uitdagingen, en het enige wat ik er destijds aan kon doen was veel leren, zodat ik met dat diploma op zak iets kon uitkiezen wat beter bij me paste. Dat het ‘interbellum’ tussen school en universiteit aangebroken is, vind ik aan de ene kant heel fijn, want ik kan alles doen wat ik wil, maar aan de andere kant zie ik er ook wel heel erg naar uit om te beginnen aan mijn studie (en ben ik me daarvoor ook al een beetje aan het inlezen) en om op kamers te gaan in een nieuwe, nu nog onbekende stad, die ik in de toekomst zal verbinden aan nieuwe herinneringen, mensen en plaatsen.

werk

Zomervakantie betekent veel tijd, en dus ook tijd om weer eens aan het werk te gaan. Ergens in mei, toen ik nog voor mijn examens aan het leren was, zag mijn moeder dat er nog wel werk was in de thuishulp, schoonmaken met ouderen. Mijn moeder, wetende dat ik veel voldoening kan halen uit met oude mensen te werken, besloot me op te geven (waarbij ze mijn cv opfriste en ik toen ik nietsvermoedend beneden kwam om het ding te bewonderen zag staan dat ze ook erop had gezet dat ik 15 zwemdiploma’s heb…. you know….. just in case) Bij de informatiebijeenkomst werden meteen alle extreme situaties verteld, mensen die onwel werden, 112 bellen, zeikerds, hele vieze woningen, maar toen de dag van mijn eerste werkdag eenmaal aanbrak viel het me echt enorm mee. Ik belde aan bij een flat die zowat aan het park lag, en een vriendelijke oude vrouw met wit haar tot op haar schouders en een lichtpaarse bril, deed open. Het huis was gevuld met schilderijen gemaakt door haar man, en de warme inrichting vol houten meubels en kleedjes, uit de radio kwamen liedjes die naar mijn inschatting dateerden uit de jaren 50. Ik lapte de ramen, zij deed een poging tot stofzuigen. Ze vroeg of ik iets wou drinken. Even later, ik dronk thee en zij dronk koffie, vertelde ze over haarzelf. Ze vroeg wat ik zoal deed, ik zei dat ik wachtte op mijn examenuitslag, en dat ik daarna hoopte religiewetenschappen te studeren. Zij vertelde daarop weer dat ze onlangs gedoopt was, omdat dat vroeger, omdat haar ouders een zaak hadden, niet kon. Glunderend haalde ze van de vensterbank een pakje foto’s, waarbij je haar zag in de kerk, met haar kinderen en kleinkinderen. Ik vond dat erg leuk om te horen, en we kletsten verder over het belang van religie en de gemeenschap van de kerk voor ouderen, en ik beschouwde deze eerste kennismaking met de thuiszorg als erg geslaagd (De mensen die erna kwamen waren ook wel leuk, of gewoon oke, maar deze is mij bijzonder bijgebleven).

animeren

Een van de projectjes waar ik me al een poosje mee zoet houd is korte animatie filmpjes maken. Het is zo leuk om te zien dat iets wat je getekend hebt uiteindelijk een kort filmpje kan worden! Eerst voornamelijk digitaal, maar nu ik sinds twee dagen de trotse eigenaresse ben van een scanner kan ik ook analoog animeren (<3)

(Excuus, ze zijn een beetje scheef, maar als je drie schetsboeken achter elkaar probeert te scannen word je soms iets minder nauwkeurig. Hihi)

Deze tekeningen maakte ik vorig jaar op vakantie, en bijna een jaar later besloot ik de rechter-tekening om te zetten in een animatie (digitaal weliswaar, want toen had ik mijn scanner nog niet). Ik weet niet wat ik toen dacht, maar blijkbaar vond ik het leuk om lugubere dingen te maken, en terwijl ik een weekje geleden een animatie er van probeerde te maken, liep mijn vader mijn kamer in, keek op mijn beeldscherm, en ik legde uit waar ik mee bezig was. Uit zijn mond hoorde ik nog wat gemompel wat, in letters uitgedrukt ‘ieeeeeee’ moet zijn, en daarna liep hij weer terug zijn werkkamer in.

Deze tweede heb ik analoog gemaakt, wat meteen ook weer eenvoudiger was, aangezien ik me niet hoefde in te lezen in hoe animeerprogrammas’s werken (dat scheelt weer) en aan het eind had ik niet alleen een .mp4 filmpje had, maar ook een stapeltje tekeningen (22!)

Waarom ik van huis weggelopen ben?

Waarom vraag je me?

Omdat het hier is minder erg was dan daar.

Maar minder erg betekent niet goed, het betekent alleen maar beter.

  • uit het liedje Oude Tanden van De Kift

Ik vind het album van dit liedje afkomt erg mooi (Vlaskoorts, uit mijn geboortejaar! (1999)). Een aanrader als je Spinvis leuk vindt, en eens iets anders wil proberen. De Kift maakt muziek die eigenlijk het best geclassificeerd kan worden onder gesproken poezie, begeleidt door trompetten en fanfare, en bij dit specifieke stukje tekst zag ik een man voor me die in de regen wegloopt van huis, wat er uiteindelijk zo uitzag.

briefpost

Onverwachts kreeg ik een paar dagen terug een appje van een vriend met een foto van een kaartje dat hij een maand geleden naar me wou versturen. Over Limburg, zijn opa, de natuur en bedenkingen tijdens zijn fietstocht. Ik schreef terug over mijn grootouders en mijn vakantie, en vond zowel het ontvangen als het versturen zo leuk (ik heb hem een kopietje via Whatsapp van mijn brief gestuurd, zo digitaal zijn we dan wel weer) dat ik me iets bedacht. Vandaar mijn oproepje: zit er tussen mijn lezers iemand die ook zin heeft om briefkunsten te ontvangen en te versturen? (via de echte post). Dat zou mij erg leuk lijken. Lijkt het je nou wat, stuur dan even iets over jezelf (of vertel wat anders leuks) en je adres naar dingenvaningenl @ gmail . com en dan zal ik je iets toezenden.

Als je het helemaal tot hier gekomen bent, bedankt! Ik vind het nog steeds leuk, en een beetje onwerkelijk, dat mijn stukjes daadwerkelijk gelezen worden. Ik hoop dat het met jou ook goed gaat. Heb je al vakantie? Of moet je nog eventjes?

Liefs!

Inge

 

 

5 thoughts on “27.06.18

  1. Ik vind je animaties echt fantastisch! Altijd leuk om ze op insta voorbij te zien komen. En ik moest erg lachen om de term interbellum die je gebruikte, het is een perfecte omschrijving van deze periode. Leuk om deze update te lezen!! xxx

    1. Eva, ik ben ook zo benieuwd hoe studeren jou gaat bevallen, want we gaan beiden in de geesteswetenschappen studeren bedacht ik me laatst :). En ja ik wist niet of interbellum wel helemaal de geschikte term was hahaha. Fijne vakantie nog!

  2. Wat leuk om te lezen! Ik verstuurde vroeger ook wel eens een brief naar vriendinnen die ik heb leren kennen via mijn blog. Misschien moeten wij dat ook eens doen (en moet ik nog eens een brief schrijven naar de andere meiden). Oooh, misschien kan ik jullie updates sturen van op vakantie (al lees ik jullie post dan wel pas als ik thuis ben). Ik dwaal af… het lijkt me dus echt leuk om weer eens brieven te posten. Ik zal mijn adres eens een keertje sturen.
    Geniet van je interbellum 😉 lieverd. Je verdiend het!
    Liefs,
    Amber

  3. Haha het is me gelukt om tot het einde te komen! Al 3 weken terug of zo dus ik weet niet meer precies wat je allemaal schreef behalve dat laatste maar ik kon toen niet reageren en ik kom hier nu om te zeggen dat ik je animaties ZO TOF vind! Echt wow. Daar moet je echt mee verder gaan!

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *