boeken van juni

Eindelijk vakantie betekent eindelijk wat meer tijd om te lezen, waar ik erg van genoot. Ik las een aantal mooie boeken, en ik heb ook nog wat boeken liggen die in mijn koffer gaan voor Letland, waar ik vrijwilligerswerk ga doen, al weet ik niet of ik daar genoeg tijd voor heb. Het concept boeken recenseren in één post werkte voor mij (nog) niet zo goed, het voelde niet alsof ik altijd genoeg te schrijven had over een boek. Vandaar weer dit maandoverzichtje met illustraties en mini-recensies.

Paolo Cognetti – De acht bergen

Laatst zat ik in de trein en zag ik een vrouw dit boek lezen. Ze had het net uit, wachtte even, en voldaan stopte ze het terug in haar tas. Ik had al eerder iets over Paolo Cognetti gelezen, een interview waarin hij vertelde zowel geinspireerd te zijn door het boek Into The Wild als Walden van Thoreau (twee lievelingsboeken van mij) en hij schreef dit boek toen hij een aantal jaren in zijn eentje in de bergen verbleef, net als de hoofdpersoon in het boek. Zo bleef de titel nog een tijdje ronddwalen in mijn hoofd, en toen ik via DeGroeneMeisjes een maandje Storytel probeerde, besloot ik het te lezen als luisterboek. Het is me niet tegengevallen, ik fietste naar huis toen ik het uit luisterde, en daarna fietste ik de laatste paar minuten van mijn fietstocht met een voldane glimlach naar huis. Ik waande mij net als de hoofdpersonen eventjes in de Italiaanse alpen. Een totaalroman over de natuur, vriendschap, en wat echt belangrijk is in het leven.

Hermann Hesse – Demian

Ik had al eerder iets van Hesse gelezen, Siddhartha, en op aanraden van een vriend las ik ook Demian. Het is een coming-out-of age roman, over opgroeien, zoals ik die al wel vaker heb gelezen en nog steeds graag lees. Ik las de eerste paar zinnen, het leek haast wel geschreven poëzie, en al snel werd ik erg enthousiast. Dit gevoel had ik alleen niet tijdens het lezen van het gehele boek, na verloop van tijd leek het alsof ik mij veel verder verwijderde van het personage, het verhaal leek wel met enige afstand geschreven, onnatuurlijk kwam het op mij over. De ene verwijzing volgde op de andere, veel bijbel-verwijzingen, het verhaal van Kain en Abel, maar ook Schopenhouer en Nietzsche. Het leek wel een soort mythe, en bij mij kwam het op vlagen wat te hard geprobeerd over. Na afloop voelde het dan ook niet alsof ik het boek helemaal begrepen had, dus als iemand deze ook gelezen heeft, en er met mijn over wil discusseren, graag!

Michel Houellebecq – Onderworpen

Hoe kon het ook ontbreken, ik las weer een boek van Houellebecq. Dit keer zijn nieuwste roman, daterend uit 2015. Een verhaal over een steeds groter groeiende moslim-partij die de wetgeving in Frankrijk aanpast op de Koran, geschreven vanuit het oogpunt van een literatuurwetenschapper die onderzoek doet naar Karl-Joris Huysmans. Feitje achter dit boek, tijdens de uitgave is er nogal wat heisa geweest, omdat het uitkwam op de dag van de aanslag op Charlie Hebdo, een goede vriend van Houellebecq. Deze roman is politieker, en minder op de persoon gericht dan Houellebecq ooit geschreven heeft, en gaat over de vraag over hoe ver je als individu moet gaan om je positie te behouden in een sterk veranderde, minder vrije maatschappij. De hoofdpersoon heeft natuurlijk weer zo zijn mening over het een en het ander, over literatuurwetenschappers, vrouwen, polygamie, en zelfs politiek, ook al is hij naar eigen zeggen, zo politiek betrokken als een vaatdoek. Passages zoals hieronder zijn de reden dat ik graag boeken van hem blijf lezen, en deze kwam net op het juiste moment, want ik dacht erover na waarom ik tegenwoordig meer weg ben van boeken, terwijl mijn interesse vroeger grotendeels muziek besloeg:

Evenzeer als literatuur kan muziek een hevige beroering oproepen, een emotionele omslag, een totale droefheid of extase; evenzeer als literatuur kan schilderkunst een verrukking voortbrengen, een nieuwe blik op de wereld. Maar alleen literatuur kan je de indruk geven van contact met een andere menselijke geest, zijn zwakke en grootste kanten, zijn tekortkomingen, zijn bekrompenheden, zijn dwangvoorstellingen en overtuigingen; met alles wat hem aangrijpt, interesseert, opwindt of tegenstaat. Alleen literatuur kan je in contact brengen met de geest van een dode, op een directere, completere en diepere manier zelfs dan met een vriend met wie je praat – want hoe diep en hoe duurzaam een vriendschap ook is, nooit geef je je in een geschrep zo volledig bloot als tegenover een lege pagina, voor een lezer die je niet kent.

Simone de Beauvoir – Een welopgevoed meisje

”Om de wereld te kunnen begrijpen, om mezelf te kunnen vinden, moest ik me van hen bevrijden.,,

Dit is eigenlijk meer een biografie over Simone van haar geboorte tot ongeveer haar tweeëntwintigste, geschreven door haarzelf. Over een meisje, opgroeiend in een burgerlijk, katholiek milieu, en zich daar niet thuis voelt, voelt dat zij tot meer in staat is dan trouwen, lesgeven, en kinderen opvoeden, iets wat in die tijd (de jaren ’20/’30) als de standaard werd gezien als je met een baarmoeder geboren werd. Gedurende haar jonge jaren vraagt zij zich af hoe ze aan de dagelijkse sleur kan ontsnappen. Belangrijk om te weten is wel, dat bijna de eerste helft van het boek gaat over Simone als kind, terwijl ik meer geïnteresseerd ben in haar als tiener en adolescente. Gek om te lezen vond ik wel dat haar ouders bepaalde boeken voor haar achter hielden, verboden boeken, omdat zij deze niet geschikt voor haar vonden. In het boek wordt veel gesproken over veel klassiek Franse auteurs, die bijna allemaal niet kende, maar dat vond ik niet vervelend lezen. In die tijd was lezen natuurlijk de een van de weinige middelen om kennis te vergaren. Af en toe kun je ook al wat merken van de ontwikkeling wat later haar feministische filosofie zou beslaan, ze keert zich tegen het huwelijk, kinderen, en vraagt zich af waarom zij, puur omdat ze vrouw is, het niet gewenst is om ambitieus te zijn, dit werd als ‘mannelijk’ beschouwd. Gaandeweg het boek deden deze overdenkingen me zelfs een beetje denken aan The Bell Jar van Sylvia Plath, waarin de hoofdpersoon over hetzelfde nadenkt.

Een aanrader als je al eens wat van De Beauvoir gelezen hebt en je geïnteresseerd bent in haar als persoon, en hoe zij zich gevormd heeft als schrijver en denker.


Michael Tanner – Nietzsche

Een boekje dat ik tegenkwam bij de kringloop, een uitgave van de Trouw, bedoeld als een korte introductie op het denken van Friedrich Nietzsche. Ik heb het wel uitgelezen, maar echt een aanrader vond ik het niet, voor een introductie was het wat te ver-gevorderd, ook al heb ik me wel een beetje in hem verdiept, iets door hem geschreven heb ik nog nooit gelezen, en in dit boek werd er wel vanuit gegaan dat je deze voorkennis bezat. Ik vond een paar hoofdstukken wel erg interessant om te lezen zoals bijvoorbeeld zijn gedachtes over muziek, de enige kunstvorm die je in extase kan brengen, ik las dit boek tegelijkertijd met Onderworpen van Michel Houellebecq, en dat vulde elkaar weer goed aan, maar toch, als je met minimale of geen kennis je iets meer wil weten over deze filosoof, kun je naar mijn mening beter beginnen met deze podcast, waarin zijn gedachtegang in een paar afleveringen beknopt, begrijpbaar, en gevat wordt uitgelegd.

Chimamanda Ngozi Adichie – We should all be feminists

Dit korte essay ‘las’ ik ook weer via Storytel, en hoewel ik al wel redelijk bekend ben met feminisme, kwamen in dit essay toch weer punten waar ik nog niet over nagedacht had aan bod. De auteur, waarover ik al eens had gelezen, maar dan over haar roman Half of a Yellow Sun, beschrijft Afrika, waar het wel gangbaar is om de man te begroeten als hij een restaurant binnenloopt, maar dat dit als er een vrouw binnenloopt, achterwege gelaten wordt. Ook benadrukt zij dat zich als vrouw graag vrouwelijk kleedt, met jurkjes en lipstick, en zich hierin geremd voelt, omdat ze merkt dat ze eerder serieus genomen wordt als zij zich mannelijker kleedt, en legt ze uit, waarom feminisme in de kern geen slecht woord is, maar we vaak wel denken dat feminisme een slechte zaak is, of iets van het verleden. Adichie laat zien dat er op verschillende punten nog veel winst te boeken is, en roept ons op onze kinderen anders op te voeden dan de generaties hiervoor.

Wat hebben jullie de afgelopen tijd gelezen?

Liefs!

 

3 thoughts on “boeken van juni

  1. De illustraties zijn vet leuk gedaan, Inge! Ik las laatst Doing It! van Hannah Witton, wat ik best een handig boek vond en nu lees ik War Storm van Victoria Aveyard en omg, het is gaaf. Wel de laatste in de serie maar ge-wel-dig <3

  2. Ooh die eerste wil ik ook graag lezen dan, want ik heb Into the wild echt vijf keer gelezen (en de film ook zo vaak gezien haha) en Walden staat nog altijd op mijn lijstje (mijn vriend heeft hem, ben er ooit wel in begonnen maar toen ging er iets mis).

    Soumission vind ik een goed boek, heet interessant maar het leest ook gewoon heel fijn. Bovendien speelt het zich grotendeels af in een buurt waar ik ook gewoond heb dus dat was extra leuk!

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *