een eerlijke post over #solotravellife

Hallo! Lange tijd niets geschreven, ik was druk bezig met vakantie houden thuis, en nadat ik een interrail kaart won van de EU (waarvoor, bedankt) ging ik weer op pad. Ik ging er helemaal niet vanuit dat ik zou winnen, ik meldde me aan samen met mijn beste vriendin, waardoor er de kans aanwezig was dat maar een van ons de kaart zou krijgen. Ik had al wel langer in mijn hoofd dat ik graag naar Scandinavië wou. Zweden ben ik als kind bijvoorbeeld al eens geweest, maar Noorwegen nog nooit. En het onbekende lonkt, dus zo stond mijn idee vast. Kopenhagen zou mijn eerste stop zijn. Ik dacht na over wat ik wou inpakken, zocht het eerste hostel uit, en verder zou ik wel zien hoe ver ik het vol zal houden en welke plekken ik nog wou bezoeken.

.

Links is mijn schaduw op het perron, een grote tas achter en een kleine tas voor.

Ik had drie nachten een hostel in Kopenhagen geboekt voor de eerste paar dagen. In een historisch pand dicht bij de stad vond ik op de tweede verdieping een stapelbed waar ik zou slapen, borg mijn rugzak op en besloot de stad door te wandelen, kocht een ijsje en zat aan de kade. Om eerlijk te zijn vond ik het moeilijk om te wennen aan de stad, en op zo’n moment is het moeilijk je niet alleen te voelen in een stad gevuld met stelletjes, dagjesmensen, gedoofde muziek en verlichte grachten.

Terug in het hostel besloot ik nog even in de gezamenlijke woonkamer te zitten om wat te lezen en te schrijven, en later pizza margherita met een halve centimeter kaas te eten (echt waar, het bleef soms vast zitten in je keel, gelukkig was het wel erg lekker). Tijdens het eten kwam er een groepje mensen bij me zitten die zich aan me voorstelden. Ik volgde hun gesprek niet helemaal, maar ik werd als Nederlander bij het gesprek betrokken omdat het over drugsbeleid ging (en dat was niet de eerste keer dat ik als Nederlander automatisch werd geïdentificeerd met drugs). Later zou ik doorhebben dat ze het over de hippiewijk Kristiana hadden, die ik de dag erna zou bezoeken.

Een jongen schoof aan, met pennen en een schetsboekje. Ik vroeg of ik het mocht bekijken, ik bereidde me mentaal voor om me in het Engels te uiten over wat ik zou aantreffen. Ik bekeek een paar pagina’s gevuld met schetsen van tal van apparaten, fietsen en dergelijke en daarnaast trof ik een paar aantekeningen aan, in het Nederlands. Het bleek om een Vlaamse jongen te gaan. Ik verzamelde wat moed en vroeg wat hij morgen ging doen, en of hij het erg vond als ik meeging.

Ons gesprek ging over boeken die claimen creativiteit te bevorderen en moeilijke namen, zoals die van hem, Sus, en die van mijn vader, Haayo

De dag erna ontbeet ik met een Japanse jongen en Sus, de Vlaamse jongen. We bezochten de botanische tuinen, die ik niet enorm bijzonder vond, maar iets in gezelschap doen is vaak leuker dan alleen. Het was een rustige bescheiden jongen met een baan als ontwerper van wc-borstels en afvalbakken (veel interessanter als het klinkt, het is letterlijk spelen met materialen tot je de allerbeste versie van het product hebt). Daarna gingen we naar Kristiana, de hippiewijk, wat zich als aparte staat heeft uitgeroepen, al is het tegenwoordig meer een toeristenoord, omdat het verkopen van wiet daar gedoogd wordt (opnieuw, voor mij als Nederlander niet erg bijzonder) maar het was wel een mooi stukje Kopenhagen, met veel groen, fietsen en huisjes aan het water.

Terug in het hostel deed ik een kort dutje, en besloot weer in de woonkamer te gaan zitten, gehavend met mijn boek en schetsboek. Een italiaanse jongen vroeg of ik al gegeten had, en vroeg of ik mee wou eten. Tijdens het wachten tekenden Yusuke (de Japanse jongen) en ik onze mede hostelgenoten

Yusuke had ook een schetsboekje gevuld met elementen uit Praag, en vanwege mijn enigzins bijzondere studiekeuze (Religiewetenschappen) hoorde hij mij erover uit en probeerde het te tekenen

Ik vond dit dus echt superleuk gedaan <3

We aten pasta (en als een Italiaan het maakt, weet je dat het goede is) dronken bier, praatten over van alles, Yusuke en ik keken buiten op de kade naar de sterren en toen was het voor mij tijd om te slapen.

De volgende dag besloot ik op de Nederlandse manier de stad te verkennen, namelijk, op de fiets. Aangezien ik alleen was, kon ik doen en laten wat ik wou, en ik besloot een kunstwinkel en veel boekenwinkels te bezoeken. Ik had een paar broodjes meegenomen van het hostel en besloot in het park ze op te eten, en opnieuw, weer wat te lezen en te tekenen. Ik vond het nog steeds wel gek om dingen in mijn eentje te doen, maar niet vervelend, ik was me meer bewust van de omgeving, mezelf en over wat ik nou zelf wou doen op vakantie (wat soms ook best lastig was, want ineens moet je zelf je hele vermaak-programma invullen).

Dinsdag vertrok ik naar Stockholm. Nadat ik ingecheckt was besloot ik wat rond te wandelen in de stad, en nog een kunstwinkel te bezoeken (om markers te kopen die ik absoluut niet nodig had maar toch graag wou hebben) en omdat ik moe was, besloot ik vroeg naar bed te gaan.

Toen ik de ochtend wakker werd, stond ik voor een onaangename verrassing, mijn spullen waren ‘s nachts uit mijn bed gejat (telefoon, koptelefoon, en mijn analoge camera met bijna vol rolletje </3). ‘Gelukkig’ was alles niet van enorme waarde, maar ik kon maar niet over het idee heenkomen dat iemand in mijn slaap de spullen rondom mijn hoofd weggehaald had. Ik had gelukkig nog een reservetelefoon, waarmee ik mijn ouders kon bellen, maar om eerlijk te zijn, was ik nogal overstuur. Ik wou eigenlijk meteen naar huis, maar mijn moeder overtuigde me om nog even te blijven. Ik had wel een aantal uren nodig om bij te komen, en ‘s avonds ‘durfde’ ik weer even de straat op om naar de Ingmar Bergman (een Zweedse filmmaker) expositie te gaan waar ik al langer heen wou.. Er waren kostuums, foto’s en je kon zijn films bekijken. Ik hou van Bergman, de stilstaande beelden, de karakters, de sluimerende eenzaamheid, de muziek en het randje mysterie.

De volgende ochtend durfde ik al weer mijn kamer niet uit, op dat moment zag ik de lol er echt even niet meer van in, bestolen worden + je eenzaam voelen + medicatie vergeten = een hoop huilbuien. Ik belde in tranen weer mijn ouders op, mijn vader, lief zoals altijd, stelde me gerust en haalde mijn favoriete boeken en films over reizen aan ‘Of zij zich nooit bang hebben gevoeld’. Daar sloeg hij natuurlijk de juiste snaar, en nadat ik telefonisch afscheid had genomen van mijn ouders, probeerde ik me weer een beetje bij elkaar te rapen om nog even de stad in te kunnen, ondanks dat ik daar op dat moment niet meteen het nut van kon inzien.

Ik wil dit onderdeel van de reis ook graag vertellen omdat reizen (in je eentje) niet altijd leuk is. Soms is het gewoon ontzettend kut en wil je naar huis. Ik ben dan wel niet heel lang naar de andere kant van de wereld geweest, maar ik  weet na deze reis wel dat dat voor mij (voorlopig) ook niet hoeft. En dat ik daar vrede mee heb. Je kunt als jongvolwassene soms de druk voelen om elk jaar, liefst meerdere keren te reizen, steeds verder en langer, maar soms moet je nadenken bij jezelf of je dat wel echt wil, of dat je dat jezelf oplegt, omwille van anderen of een ‘sociale norm’. En tegelijkertijd geeft het ook niet als de reis toch tegenvalt, niet iedereen is een geboren backpacker, we zijn allemaal maar mensen die proberen, en vallen, en weer opstaan

De exposities in het fotografiemuseum waren wel erg mooi, eentje van een jonge fotografe die foto’s maakte die volgens een bezoeker ‘wel iets weghadden van Esscher’ (Evelyn Bencicova, als je het wil opzoeken).

Op de terugreis sliep ik nog een nachtje in Malmo, om daarna nog een paar twee nachten te vertoeven in Kopenhagen, de stad en het hostel waar ik het zo naar mijn zin had.

Sinds deze reis heb ik dus een heus lievelingsschilderij (links): de kleuren, de grove verfstroken, de uit verhouding grote linkerhand, ik vind alles mooi aan dit schilderij.
Twee mensen die ik ontmoette in het hostel in Kopenhagen

Even een minirubriekje met tips voor als je zelf ook zoiets wil gaan doen

  • Zorg ervoor dat je een slotje meeneemt, en je waardevolle spullen in een kluisje doet. Altijd.
  • Oefen eerst wat met dingen alleen ondernemen, zoals in je eentje naar de bioscoop gaan, op een terras gaan zitten, of een weekendje weg. Zo weet je waar je grenzen liggen, en als je dan weggaat, scheelt het dat je sommige dingen al ‘durft’.
  • Neem een boek mee, want je zult vaak wel wat loze momentjes hebben, en je kunt ook niet altijd op je telefoon zitten.
  • Probeer in het hostel contact te zoeken met mede (alleen)reizigers, zodat je mensen hebt om de stad mee te verkennen, want dat scheelt enorm, en het is gewoon ook erg leuk om nieuwe mensen te leren kennen.

Om af te sluiten, een zin die ik vond in het boek dat ik destijds aan het lezen was, en wat goed aansluit op het punt dat ik eerder probeerde te maken:

‘Niemand hoeft ergens anders heen. We zijn er al reeds, als we dit maar wisten’

– uit: Huxley – Eiland.

Liefs,

Inge

5 thoughts on “een eerlijke post over #solotravellife

  1. Dat jij überhaupt durft om alleen ergens heen te gaan vind ik al helemaal cool. Ik zou er zelf nog niet eens opkomen om het te proberen. Erg knap van je lieve Inge, ik ben trots op je sowieso!
    Liefs,
    Amber

  2. Ooh deze post is zo eerlijk en gewoon, wauw!! Zo goed dat je beide kanten laat zien! Ik hoop dat je het toch nog een beetje naar je zin hebt gehad! Liefs, <3

  3. Hele fijne post! En zo fijn dat je eerlijk durft te zijn! Hoe knap en stoer dat je alleen durft te reizen! Ik doe je dat echt niet na, ik zou dat niet durven! Ontzettend rot dat je spullen gestolen zijn, maar hopelijk heb je het heel erg fijn gehad! En je tekeningen zijn weer prachtig zoals ALTIJD!! X

  4. Ik heb er echt heel veel respect voor dat je in je eentje bent gegaan! Ik zou me verschrikkelijk voelen als m’n telefoon gestolen zou worden als ik alleen ben, op reis en in een ander land (dat weet je niet van tevoren als je gaat natuurlijk, maar you get the point, en dat je gewoon in de woonkamer ging zitten en met andere mensen meeging vind ik ook echt getuigen van moed). Wel heel mooi om te lezen dat je ouders je zo steunden en aanmoedigden om te blijven, ik denk dat die van mij juist direct naar me toe zouden komen rijden en dat is ook heel lief, maar heeft wel een ander effect op de reis. Ik denk in elk geval dat het wel een heel goede en waardevolle ervaring was! En fijne quote 🙂

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *