nog even over 2018 (en Zuid-Frankrijk)

–waarschuwing: persoonlijke, sentimentele blogpost–

3-1-2018,  stukje uit een brief naar mezelf:
Lieve Inge,
Als je dit weer leest, is het als het goed is het einde van 2018. 2017 was niet je beste jaar. De Inge die dit nu schrijft is dan ook, op prille momenten na, niet gelukkig. Ik hoop dat je jezelf hebt gevonden dit jaar. Ik hoop dat je blij bent met wat je doet en wie je bent.

Wat ik het liefst wou eind 2017 was een studie en een plek vinden waar ik me wel thuis zou voelen. Ik verlangde naar studeren aan de universiteit, bezig zijn met stof die me wel interesseerde en fantaseerde over het studentenleven wat daarbij zou komen kijken.

Die tijd is nu. Die fantasie is werkelijkheid geworden. Ik slaagde voor mijn VWO, waardoor ik naar de universiteit mocht, en kon beginnen aan mijn droomstudie (waarvan ik begin dit jaar nog niet eens wist dat het bestond). Ik ging op kamers, bleef schrijven en tekenen, maakte nieuwe vrienden, maakte mijn eerste tentamens in Jodendom en Religiewetenschappen, maar bovenal leerde ik mezelf te accepteren en kwam ik bovenop de depressie die me heel 2017 en het begin van 2018 bezighield.

Toch gaat niet alles vanzelf nu. Ik loop nog steeds tegen van alles, en vooral mezelf aan. Soms ben ik nog steeds somber. Maar als ik me dan eens wat minder voel denk ik terug aan een verhaal wat mijn zusje me begin dit jaar vertelde. Ze vertelde over mensen uit het televisieprogramma Ik Vertrek, die naar Zuid-Frankrijk zouden emigreren om daar een bed-and-breakfast te beginnen. Ze hielden zichzelf voor dat in Zuid-Frankrijk alles beter zou zijn. Het zou er warmer zijn, de zon zou meer en feller schijnen, de mensen zouden je vriendelijk begroeten op straat, het eten zou lekkerder smaken, hun hele leven zou mooier worden, zolang ze maar in Zuid-Frankrijk woonden
Ze vergeleek het met mij. ”Jij denkt dat alles beter gaat worden als je eenmaal studeert, maar dat is niet zo”

Mijn zusje had gelijk. Net zoals niet alles beter wordt als je naar Zuid-Frankrijk emigreert, is ook niet alles beter geworden met mijn vertrek naar de universiteit. Toch is er wezenlijk iets veranderd. Ik heb weer vertrouwen in mijzelf en in de toekomst. Maar ik denk niet dat dat aan het vertrek ligt. Ik denk dat ik zelf als persoon veranderd ben. Je kunt niet altijd naar het ideologische Zuid-Frankrijk dat ik heb beschreven emigreren, maar je kunt wel een beetje warmte uit Zuid-Frankrijk in je hart bewaren.

Ik wil alle lezers van mijn blog bedanken voor het lezen van mijn stukjes dit jaar en alle lieve reacties die ik heb mogen ontvangen

Ik wens jullie het allerbeste voor 2019! Mogen jullie je maar flink volproppen met oliebollen en al het andere wat voor handen is.

 

7 thoughts on “nog even over 2018 (en Zuid-Frankrijk)

  1. Wat mooi om te lezen dat het nu beter met je gaat en dat wat je in je brief hebt geschreven uit is gekomen. Grote dingen. Ik had het al in een andere reactie gezet maar super fijn dat je zo op je plekje zit op je nieuwe studie en dit nieuwe hoofdstuk van je leven 💛
    Ik wens je heel veel goeds toe in 2019!

  2. Heel mooi geschreven, Inge! Fijn dat het beter met je gaat dan vorig jaar. Leuk dat je zo op je plek zit bij je studie.

    Ik hoop voor je dat 2019 weer een mooi jaar wordt!

    Liefs,
    Marloes

  3. ooh ik ben zo blij dat 2018 al een beter jaar voor je was! & ik hoop dat 2019 nog veeell beter wordt! Ik heb genoten van al je artikels dit jaar! Liefs,

  4. Dat stukje uit die brief naar jezelf was heel oprecht mooi.
    Vind je dat we wel moeten blijven streven naar Zuid-Frankrijk?

    1. Dankjewel! Heel cliche, maar ik denk dat wij beter het beste kunnen maken van het hier en nu, dan streven naar iets wat nog voor je ligt.

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *