plaatjes en praatjes

Mijn blog begon ooit als een verlengde van mijn schets en dagboeken, en zo probeer ik het nog steeds te beschouwen. Met het bijhouden van die boekjes ben ik nooit gestopt, en met bloggen ook niet. Hoog tijd dus om die twee weer eens te combineren.

Een overpeinzing die ik had toen ik van de supermarkt terug liep naar huis. Ik zie mezelf voor het eerst wel eens als vrouw, in plaats van een meisje. In een college van het vak Rituele Studies vertelde de docent dat er in de moderne seculiere maatschappij weinig overgangsrituelen meer over zijn. De overgang van kind naar volwassene is vaak niet duidelijk gemarkeerd.In het college ontstond een discussie over welk moment dan wel de overgang van kind naar volwassene zou markeren. Als je financieel onafhankelijk bent, zodra je seksueel actief bent, wanneer je op jezelf gaat wonen, enzovoorts. Ik voelde me op het moment dat ik die notitie maakte meer vrouw omdat ik mijn eigen boodschappen had gedaan, en die avond een nieuw recept zou uitproberen. Voor mij gaat een enigzins ”volwassen” en ”verantwoordelijk’ leven leiden dus gepaard met mij vrouw voelen. Als ik bij mijn ouders ben, is dit dan weer niet zo. Ik voel me daar vaak nog sterk het kind van mijn ouders, en dus ook meer meisje dan vrouw. Ik denk ook dat ik daar voorlopig nog tussen zal wisselen.

Een zinnetje wat ik opschreef toen ik weer bij mijn ouders was. Mijn broer en ik wonen in Nijmegen, en nu ik ook niet meer thuis woon, woont alleen mijn zusje nog thuis. Ik vond de eerste paar weken op mezelf best wel lastig. Het voelde alsof ik op vakantie was in mijn nieuwe stad, het voelde alleen in mijn kamer, en ik kon niet zomaar even met mijn ouders of zusje kletsen. Inmiddels ben ik eraan gewend, en zou ik ook niet zo snel meer terug gaan. Toch voelt het soms als ik in mijn oude kamer ben alsof ik daar nooit weg ben geweest, maar tegelijkertijd is het niet meer echt ”mijn” kamer, omdat ik vaker in de kamer in Nijmegen ben.

Er was een internationaal festival ter ere van de korte film in Nijmegen. Ik ga normaal niet zo vaak met films, ook omdat ik de aandachtsspanne er niet zo voor heb, maar dit waren 5 korte films in anderhalf uur, dus dat ging erg goed. Ik vond vooral de laatste film indrukwekkend, dat was de docu Zelf/Oneself van Carolien van Maaswaal. De film begon voor mij bijna als een cliche tranentrekker, met een jonge vrouw die vertelde over haar moeder die aan kanker overleden was. Zij had tot het laatst haar eigen keuzes willen maken, een keuze die Carolien, zelf ook hoofdpersoon van de docu, eerst pijn deed, maar waar ze later ook bewondering voor kreeg. Later zag je ook haar broer, die door zijn handicap niet kan praten, en haar oma, die haar niet meer helemaal lijkt te herkennen. Beiden worden de hele dag door door verplegers verzorgd. De oma vertelde dat de dagen zo lang duren in het verzorgingstehuis, daarna zag je een shot dat zij tv kijkt en de verpleger haar avondeten binnenbrengt. Ik vond de film juist in zijn simpliciteit erg mooi. De film legt je niets op, maar stelt toch belangrijke vragen. Want wat is de waarde van een leven als je nauwelijks je eigen keuzes kunt maken?

”in Frankrijk was iedere volwassen persoon vrij om ‘te gaan en te staan waar hij wil’, familieverlating was niet strafbaar. Die zin zou in koeienletters op alle openbare gebouwen moeten staan: familieverlating is in Frankrijk niet strafbaar

Ik lees momenteel de nieuwe Houellebecq: Serotonine. Ik zit momenteel een beetje in een leesdipje, dus deze zit al een poosje vast in mijn tas. Ik vond de roman er veelbelovend uitzien, maar tot nu toe kom ik er nog niet zo goed doorheen. Het is ook het zesde boek wat ik van hem lees, misschien dat ik intussen een beetje genoeg heb van zijn zwartgallige ironie.

Dit was een erg zonnige dag, die ik spendeerde met de jongen (of man?) wie ik date in het park achter de universiteit. Het werd al snel te warm, dus we besloten de schaduw op te zoeken. Hij wou even lezen. Ik had geen boek bij me, maar wel mijn geliefde acryl-markers, dus ik besloot te tekenen. Ik tekende eerst wat handen, ik ben aan het oefenen met handen herkenbaar, maar toch in een eigen stijl te tekenen.

Ik maakte ook nog dit soort van beeldverhaal. Ik wou dat in elk tekeningetje de roze sprietjes terugkwamen. Eigenlijk moest plaatje 3 op de plek van plaatje 2, zodat het een beschrijving was van bloemen die geplukt worden en daarna op de vensterbank gezet worden, maar nu zou je het ook kunnen zien als dat de bloemen op de vensterbank gezet zijn, maar dat iemand deze weer meegenomen of gestolen heeft.

 

 

 

2 thoughts on “plaatjes en praatjes

Geef een reactie

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *